მე მაქვს არჩევანი!

“ყოველი კედელი კარია” _ თომას ელიოტი

რამოდენიმე დღეა ძალიან მინდა, ჩემს ძველ მივიწყებულ ბლოგს შემოვურბინო, რომ მეც გამოვხატო ჩემი აზრი… არამგონია, რამე ახალი და განსხვავებული ვთქვა, მეც დანარჩენი საქართველოს მსგავსად ჯერ შეძრწუნებული, მერე შეწუხებული, შემდეგ კი დაბნეული ვიყავი…(სასაცილო კია, მაგრამ წნევამაც კი ამიწია მე, რომელსაც ასეთი ემოციურობა ზოგადად არ მახასიათებს). ნელ-ნელა დანარჩენების მსგავსად გამოვდივარ შოკიდან… თუმცა არ მომწონს ბევრი ადამიანის მდგომარეობა, ბევრის ისევ მაშფოთებს, არ მომწონს ჩემი დაბნეულობა, საზოგადოების გაორება, გასამება და ხანდახან გაათებაც კი…   არ მომწონს გაუთავებელი ბილწსიტყვაობა, არ მომწონს დაპირისპირებული მხარეები, რომლებიც ყველაფრის ფასად ცდილობენ ერთმანეთს საკუთარი სიმართლე დაუმტკიცონ (მაგრამ სიმართლე ერთია და არც ის მომწონს, რომ ბოლო დროს ტყუილ-მართალი ძალიან აირია ერთმანეთში), არ მომწონს რომ ვეღარავის ვეღარ ენდობი, არ მომწონს ავტოგრაფები, არ მომწონს სიტყვით გამსვლები, არ მომწონს რომ ძალადობას ძალადობით ვებრძვით, არ მომწონს რომ განსხვავებულ აზრთან შეგუება ისევ გვიჭირს, არ მომწონს ფულის შეგროვება, არ მომწონს გვირილის ნაყენი, მოცხარის ჩაი, კიდევ ბევრი რამე არ მომწონს…  მაგრამ მომწონს ადამიანები, ადამიანურობა და ის, რომ მათ სილამაზის აღქმა შეუძლიათ, მომწონს სიყვარული, მომწონს შოპენი, მომწონს ზამთრის ზღვა (მე და ნუცას რომ არ გვეღირსა დეკემბერში ბათუმი), მომწონს ფეხით ხეტიალი, მომწონს ჩემი მეგობრები, მომწონს ტიბეტი(თუმცა იქ არასდროს ვყოფილვარ), მომწონს თეატრი, მომწონს ლამაზი პეიზაჯები და საერთოდ მე ცხოვრება მომწონს! მაგრამ მშვიდი ცხოვრება ვერ დადგა ჩემს ქვეყანაში და ალბათ, ეს ჩვენი, ჩემი ბრალიცაა და ახლა არათუ არ უნდა დავუშვათ ახალი კედლების წარმოქმნა ან აქამდე არსებული დავანგრიოთ, არამედ კარებად ვაქციოთ ისინი! ნურც ერთმანეთს გავიმეტებთ განსხვავებული აზრის გამო კოცონისთვის (ისედაც საზოგადოებას ფსიქოლოგიური რებილიტაცია სჭირდება) და ნურც ჩვენ ვიქცევით “მექანიკურ ფორთოხლებად”. ნუთუ ასე რთულია გვიყვარდეს და პატივი ვცეთ?!

უცნაური გადასვლა კია, მაგრამ ეს ამონარიდი ბევრ რამეზე მეტყველებს: “ახლა 2001 წლის ივლისია. უახლოეს საპარლამენტო არჩევნებამდე მინიმუმ ორი წელი რჩება, საპრეზიდენტომდე _ სამი. შედარებით სტაბილურ ქვეყანაში ეს, როგორც წესი, პოლიტიკური მიძინების პეიოდია. ჩვენთან კი დებატების ინტენსიურობა, დაპირისპირების ხარისხი, პოლიტიკურ  კამპანიაში ჩადებული რესურსების მოცულობა უტყუარი მაჩვენებელია იმისა, რომ მთავარი ბრძოლა მიმდინარეობს სწორედ ახლა, ჩვენს თვალწინ და ჩვენი მონაწილეობით. ეს არ არის ბრძოლა კონკრეტული რაოდენობის ადგილების მოსაპოვებლად პარლამენტში, მთავრობაში, ან თუნდაც ბრძოლა პრეზიდენტობისთვის. საქმე ეხება უფრო დიდს და უფრო მნიშვნელოვანს: სწორედ დღევანდელი ბრძოლის შედეგები განსაზღვრავს ქვეყნის განვითარებას უახლოესი ათწლეულების განმავლობაში. ეს არის ბრძოლა იმისთვის, თუ რა ფორმას მიიღებს ქართული სახელმწიფო, რა იქნება მისი იდეოლოგია და ორიენტაცია. ეს არ არის უბრალოდ პოლიტიკური დებატები, თუნდაც ყველაზე დიდი სიმძაფრით გამორჩეული. ეს არის ბრძოლა სიკეთესა და ბოროტებას, ზნედაცემულობასა და კეთილშობილებას, ღალატსა და სამშობლოს სიყვარულს შორის. ეს არის დაუნდობელი და გადამწყვეტი ბრძოლა საქართველოსთვის, საქართველოს მომავლისთვის…” ამ სიტყვებით იწყება მიხეილ სააკაშვილის წიგნი “გადამწყვეტი ბრძოლა საქართველოსთვის”, რომელიც 2001 წელს გამოიცა და მაშინ როცა დედამ ვაკის პარკში გამართული შეხვედრიდან ეს წიგნი პირადად დეპუტატობის მაშინდელი კადიდატისგან მიიღო საჩუქრად და სახლში მოიტანა, არ წამიკითხავს, ან როგორ უნდა წამეკითხა 11 წლის ასაკში, მახსოვს მხოლოდ სურათები დავათვალიერე და გული დამწყდა, რომ გარეკანის გარდა ფოტოები ყველგან შავ-თეთრი იყო და ცოტა ნაწყენმა წიგნი გადავდე, მაგრამ ამასწინათ ამ წიგნს როცა ისევ გადავაწყდი, გვერდზე აღარ გადამიდია და კითხვას შევუდექი, თუმცა გული ამჯერად უფრი დამწყდა, თუმცა ფოტოების ხარსხი არაფერშუაშია, რადგან იმ იდეების დიდი უმეტესობისთვის, რაც ამ წიგნშია ნახსენები, ჩვენ კვლავ ბრძოლა გვიწევს… ისევ ადამიანის უფლებეისთვის, იმისთვის თუ რა ფორმას მიიღებს ქართული სახელმწიფო, რა იქნება მისი იდეოლოგია და ორიენტაცია. ეს ყველაფერი კი ხვალ უნდა გადაწყდეს. 1 დღეში უნდა გავაკეთოთ არჩევანი და აქ დაბნეულობა, გაუაზრებლობა არაფერს გვარგებს, იმიტომ რომ გვაქვს შესაძლებლობა დიდი და მყარი ნაბიჯი გადავდგათ წინ. ჩემი ნაწერი ცოტა ინფანტილურია, თუმცა მე არც გინება ვიცი, ვერც პოლიტიკაში ვერკვევი მაინცდამაინც, მაგრამ ამ ქყვეყნის ერთ-ერთი მოქალაქე ვარ, რომელიც დარწმუნებულია, რომ “აბსოლიტურად ბრწყინვალე რეალობა” მიუღწეველია, უბრალოდ ყველამ თითოეულმა ჩვენგა ჩვენი წილი პასუხისმგებლობა უნდა ვიგრძნოთ ქვეყნისა(რომეილიც გვინდა გაცილებით უკეთესი და მშვიდი იყოს)  და ერთმანეთის წინაშე (რომლებმაც გვერდიგვერდ უნდა ვიცხოვროთ)… “თუკი აქამდე ვკითხულობდით, რა გამიკეთა მე ჩემმა ქვეყანამ, ახლა მოვიდა დრო, რომ ჩვენს თავს ვკითხოთ: რა გავაკეთე მე ჩემი ქვეყნისთვის?”_ ჯონ კენედი. რაღაცის (არჩევანის) გაკეთების დრო ხვალაა! მოდი, არ დავიზაროთ!

Advertisements

%(count)s კომენტარი

  1. lela said,

    სექტემბერი 30, 2012 at 12:25 PM

    სალი როგორც ყოველთვის სულში და გულში ჩახვედიიი, გაიხარე!


კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: